2010-02-19
Jak oceniają nas klienci?
Badanie naszych relacji z klientami potwierdza...
Centrum Językowe IDEA w wyborze metod nauczania kieruje się przede wszystkim potrzebami swoich słuchaczy. Opierając się na wieloletnim doświadczeniu, stawia na skuteczność nauki ale i na elastyczność, dlatego bazując na powszechnie stosowanym i sprawdzonym podejściu komunikatywnym nie zapomina o innych metodach, które chociaż dziś mniej popularne mogą okazać się skuteczne w przypadku niektórych słuchaczy.
Nie podążamy za modą, podążamy za efektem!
PODEJŚCIE KOMUNIKATYWNE
Powstało w połowie lat 70-tych, popularność zyskało w późnych latach 80-tych. Obecnie jest najpowszechniejszym podejściem w nauczaniu języków obcych. Łączy ono wiele cech innych metod i wykorzystuje niektóre techniki wypracowane przez wcześniejsze metody. Jego głównym założeniem jest teza, iż celem nauki języka obcego jest umiejętność porozumiewania się w sposób odpowiadający danej sytuacji. Dlatego też podejście to rezygnuje z bezbłędnego opanowania języka (chociaż pewna doza poprawności zarówno gramatycznej jak i ortograficznej czy fonetycznej jest potrzebna, aby we właściwy i zrozumiały sposób wyrazić myśli i intencje) na rzecz skutecznej komunikacji. Poprawność gramatyczna odgrywa ważną rolę w fazie ćwiczeń gramatycznych, a więc w fazie przedkomunikacyjnej. Natomiast w zadaniach nastawionych na komunikację dopuszczalne są błędy językowe.
W podejściu komunikatywnym nie chodzi o naukę języka jako systemu, ale jako narzędzia do porozumiewania się.
Ćwiczenia lekcyjne są tak zaplanowane, by odzwierciedlały autentyczną komunikację językową. Ich celem nie jest wypowiadanie poprawnych zdań, ale przekazanie pewnych treści i rozwiązywanie określonych spraw. Stąd wielość dialogów, symulacji, odgrywania ról, dyskusji prowadzonych w parach i w małych grupach, gdzie słuchacz prowadzony jest od ćwiczeń o silnej strukturyzacji do swobodnego porozumiewania się w języku obcym. więcej
W podejściu komunikatywnym spotykamy ćwiczenia wykorzystujące istnienie luki informacyjnej. Jeden z uczniów ma dostęp do informacji, których nie posiada inny uczeń i odwrotnie. Popularnym przykładem takiego ćwiczenia jest wypełnianie formularza na podstawie odpowiedzi uzyskanych od innych uczniów.
Oprócz umiejętności skutecznego porozumiewania się w języku obcym, wielką zaletą podejścia komunikacyjnego jest kształtowanie takich umiejętności kluczowych jak kreatywność w rozwiązywaniu problemów, postawa współodpowiedzialności za proces uczenia się i umiejętność współdziałania w zespole. W podejściu komunikatywnym wykorzystuje się często różne dialogi, scenki teatralne oraz różnorodne materiały symulacyjne. Wielkie możliwości wiążą się też z wykorzystaniem Internetu, jako platformy wymiany myśli w języku obcym. Internet jest też bogatym źródłem materiałów uzupełniających, dostępnych zarówno dla uczniów jak i nauczycieli.
Podejście komunikatywne sprzyja stosowaniu różnych metod aktywizujących, pobudzających różne kanały odbioru i przekazu informacji, np. kanał słuchowy, wzrokowy, kinestetyczny, które z kolei sprzyjają rozwojowi poszczególnych sprawności: mówienia, czytania i słuchania ze zrozumieniem oraz kreatywnego pisania. Aby urozmaicić formy prezentacji i ćwiczenia gramatyki, można wykorzystać historyjki obrazkowe, kolaże, piktogramy, diagramy i schematy, których odczytywanie umożliwi utrwalanie nowych zagadnień gramatycznych, ale pozwoli uniknąć nudy i da szansę na własną interpretację problemu. Słuchacze otrzymując konkretne zadania komunikacyjne, wiedzą, że do jego realizacji potrzebne będą znane już i przećwiczone wcześniej struktury gramatyczne. Znając więc cel ćwiczeń gramatycznych, świadomie i aktywnie w nich uczestniczą. Podejście takie związane jest również ze sposobem oceny wypowiedzi, a głównym kryterium jest komunikatywność i fakt, czy i w jakim stopniu zakłócony został przepływ informacji na linii nadawca-odbiorca. Podejście komunikatywne zakłada pewną elastyczność, zarówno ze strony uczniów jak i nauczycieli.
W podejściu komunikatywnym ważne jest przeświadczenie o istocie skuteczności przekazu oraz o konieczności zapoznania uczestników kursu z kulturami krajów, w których używany jest dany język.
Techniki stosowane w podejściu komunikatywnym więcej
- zachęcanie do komunikowania się już od wczesnego stadium kursu,
- praca na autentycznych materiałach,
- nacisk na naukę poprzez interakcję,
- nauka dialogów bez opanowania pamięciowego,
- nauka poprawnej wymowy w stopniu umożliwiającym komunikację,
- tłumaczenia na język ojczysty – tylko wówczas, gdy są niezbędne,
- objaśnienia i komentarze w języku ojczystym ograniczone do minimum,
- ćwiczenia odzwierciedlają autentyczną komunikację językową,
- wielość dialogów, symulacji, odgrywania ról, dyskusji prowadzonych w parach i małych grupach,
- ćwiczenia z wykorzystaniem tzw. luki komunikacyjnej.
Centrum Językowe IDEA docenia wartość czerpania najlepszych praktyk, dlatego bazując na podejściu komunikatywnym nie zapomina o innych metodach, zawsze kierując się potrzebami słuchaczy, tak aby zapewnić najwyższą skuteczność.
Przykłady innych metod, takich jak audiolingwalna, bezpośrednia, gramatyczno-tłumaczeniowa, kognitywna, naturalna, czy sugestopedia, opisano krótko poniżej.
METODA AUDIOLINGWALNA
- powstała w czasie II wojny światowej w USA jako najszybszy i najskuteczniejszy sposób nauczania żołnierzy. Przyjmowała ona założenia behawioryzmu i traktowała uczenie się języka jako tworzenie nawyków czyli trwałych związków między bodźcem i reakcją. Nawyk wyrabia się mechanicznie poprzez wielokrotne powtarzanie, zapamiętywanie i utrwalanie ćwiczonego materiału. Uczenie się następuje przez analogie, powtarzanie i zapamiętywanie.
METODA BEZPOŚREDNIA
- jedna z najstarszych metod stosowana od czasów greckich nauczycieli-niewolników w Rzymie aż do chwili obecnej. Metoda zyskała na popularności w pierwszej połowie XX wieku, szczególnie w europejskich prywatnych szkołach językowych. Oparta jest na naturalnym kontakcie podczas przebywania ze sobą nauczyciela i ucznia. Nauczyciel włącza ucznia do uczestnictwa w naturalnych rozmowach prowadzonych w języku obcym. W metodzie tej nie ma mowy o systematycznym uczeniu się gramatyki czy słownictwa bądź wymowy. W toku nauki nie poprawia się w ogóle błędów, aby nie zniechęcić ucznia do podejmowania rozmowy.
METODA GRAMATYCZNO-TŁUMACZENIOWA
- wypracowana w toku nauczania łaciny i greki, w XVIII i XIX wieku była metodą dominującą. Celem nauki jest takie opanowanie gramatyki i słownictwa, które umożliwia czytanie i rozumienie tekstów literackich poprzez czytanie i tłumaczenie tekstów z języka obcego na ojczysty, objaśnianie, komentowanie i analizowanie form gramatycznych. Praca odbywa się na uproszczonych, adaptowanych tekstach literackich dostosowanych do celów dydaktycznych.
METODA KOGNITYWNA
- powstała w latach 70. XX wieku wskutek rewolucji w językoznawstwie pod wpływem prac Noama Chomskiego. Jego zdaniem język jest nieskończonym zbiorem zdań generowanych za pomocą skończonej liczby reguł i słów. Metoda kognitywna za cel nauki uznaje wykształcenie kompetencji językowej, która pozwala za pomocą skończonej liczby reguł gramatycznych rozumieć i samodzielnie tworzyć w języku obcym nieskończenie wiele nie wyuczonych wcześniej zdań. Uczeń w toku wielu udanych i nieudanych prób samodzielnego mówienia powoli zbliża się do normy językowej.
METODA NATURALNA
– powstała w Stanach Zjednoczonych także w latach 70. Opiera się na założeniu, że języka obcego uczymy się w taki sam sposób jak małe dziecko języka ojczystego. Nauczyciel posługuje się prostym, ale naturalnym językiem, mówi o tym co dzieje się tu i teraz, stosuje wiele mimiki i gestu, powtarza swoją wypowiedź na różne sposoby. Ponadto metoda opiera się na przekonaniu, że kluczową sprawą dla nauki jest wyeliminowanie stresu: lęku przed popełnieniem błędu. Nauczyciel nie zmusza uczniów do mówienia, sami decydują kiedy są na to gotowi, a pierwszym etapem nauki jest zdolność rozumienia ze słuchu.
SUGESTOPEDIA
- autorstwa bułgarskiego psychologa Łozanowa, opiera się na założeniu, że umysł ludzki posiada znaczne rezerwy. Rezerwy te można uruchomić poprzez relaks zmierzający do usunięcia negatywnych emocji i wspieranie mechanizmów prawej półkuli poprzez pozytywne emocje, muzykę, ruch. Ponadto ważną rolę odgrywa zaufanie ucznia do kompetentnego nauczyciela. Wynika stąd poczucie bezpieczeństwa, spontaniczność i otwartość na nowe bodźce. Ważna jest dbałość o komfort, wyposażenie sal, właściwe, oświetlenie, kameralność sytuacji. Uruchomienie rezerw umysłowych osiąga się w stanach charakterystycznych dla medytacji, gdyż w pełnym zrelaksowaniu osiąga się maksymalną wydolność umysłu.
